Hoe vanzelfsprekend lijkt het leven te zijn? Familie,
werk en een sociaal leven. Leuke momenten worden afgewisseld met
verdrietige gebeurtenissen. Een ding is zeker veranderingen zorgen ervoor dat
je leven anders wordt en dat het oude leven achter je blijft en het nieuwe leven de toekomst in gaat. Maar hoe laat je het oude leven achter je?
De geboorte van mijn zoon is ook één van mijn hoogte punten
in mijn leven, maar ook voor ons gezin.
Een positieve gebeurtenis, want een tweede kind was een wens die is uitgekomen.
En dan verstrijken de dagen richting de winter met twee heftige
momenten die het leven een hele andere wending geven. Het verdrietigste moment in mijn leven mijn
hartsvriendin die zichzelf van haar eigen leven beroofd. En als klapper op de vuurpijl mijn opname in
het ziekenhuis door de ziekte multiple sclerose. Op zo een moment hoop je alleen nog maar dat je
op een rustige manier 2012 mag afsluiten.
2013 wordt het jaar van de persoonlijke verandering en
emotioneel het verlies van mijn oma. Hoe gaat de persoonlijke verandering
plaatsvinden? Uiteraard is het verwerken van het verlies van mijn vriendin een belangrijk onderdeel hiervan
en hoe ik mijn leven anders ga inrichten met betrekking tot mijn MS.
Het gevoel dat mijn beste vriendin voor zichzelf heeft
bepaald een einde aan haar leven te maken is echt onbegrijpelijk. Het idee dat zijn
zo ongelukkig is geweest met zichzelf en haar leven is onvoorstelbaar. En het
idee dat zij geen
andere oplossing zag dan zelfmoord is heel erg triest. Na haar overlijden heb
ik geprobeerd het te begrijpen en ik nu kan alleen begrijpen dat zij geen andere uitweg zag. Het is kort
geschreven, maar de weg om het een beetje te snappen duurt lang. Tijdens de
zomervakantie met mijn gezin had ik voor het eerst een moment dat ik dacht aan
de leuke dingen die wij samen hebben gedaan en gedeeld. Voor mij was dit een moment dat ik dacht: Hé
er is weer ruimte om aan de leuke dingen te denken in onze vriendschap. Toen merkte ik dat ik haar enorm mis en dat
ik vrede had met haar overlijden. Blijkbaar moet eerst het verdriet en de boosheid verwerkt worden om aan de mooie
momenten te denken die ik met haar heb gedeeld.
Nu kan ik wel zeggen dat het goed is en dat ik vrede heb met haar
afwezigheid.
Een plekje geven van de dingen die gebeuren in je leven
is belangrijk helemaal om verder te komen. Op het moment van de constatering
multiple sclerose dacht ik alleen nog hoe nu verder en wat gaat het betekenen
voor mijn leven. Samen met Peter ben ik mij gaan verdiepen in de ziekte. Samen met hem ben ik bewust
geworden en werd duidelijk dat ik nog wel hulp kon gebruiken. Voor mij was en is
het nog steeds belangrijk om bewust met mijn energie om te gaan. Hiermee heb ik
een ondersteuning gekregen van de Ergo therapeut. De vraag van de therapeut was: “Wat is je doel?” Mijn doel was om
voldoende energie over te houden dat ik in de avond ook nog iets leuks kon doen
(net als vroeger). Wat
ik ging doen is schema’s invullen over mijn dagindeling en hieraan een score
toekennen voor de
vermoeidheid. Boeiend hè Na dit proces ging de bewustwording vrij snel en kreeg mijn leven een
nieuwe vorm. Ondanks
dat ik weet dat de ziekte MS een grillig verloop heeft is het voor mij
belangrijk om grip te hebben op de omstandigheden. Tuurlijk sommige gebeurtenissen zijn
onvermijdelijk, ook dan heb ik geleerd hoe ik hiermee om kan gaan om de kans op
een terugval oftewel schub te verkleinen. Net als ieder ander persoon die een
ziekte heeft is het van belang dat de
ziekte geen negatieve impact heeft op mijn leven. Ik bedoel hiermee dat ik mijn leven een andere
vorm heb gegeven waardoor ik toch de dingen blijf doen die ik graag doe. Het is
eenvoudiger gezegd dan gedaan. Een beetje hulp van een professional helptJ.
Na een kleine transformatie in mijn hoofd en hoe ik over dingen denk gaat
het goed. Het nog bewuster omgaan met wat ik eet, drink en doe om fit te
blijven helpt enorm. Zaken waar ik vroeger een uitgesproken mening over had
zijn ook veranderd. Iemand
die kiest om zijn/ haar hele leven aan de medicijnen te gaan om ‘gezond’ te blijven vond ik toen (mild
gezegd) gek. Nu ben ik zelf in de situatie die medicatie gebruikt, om een schub
te voorkomen. Best ironisch hoe dit soort zaken/ omstandigheden veranderen. Zo
is voor mij duidelijk geworden: Je kunt geen persoon oordelen, omdat de achtergrond ontbreekt of
omdat de informatie onvolledig is.
Ik ben benieuwd hoe ga jij om met veranderingen en krijg je hulp?