donderdag 7 november 2013

‘Bijna’…Een jaar geleden



Hoe vanzelfsprekend lijkt het leven te zijn? Familie, werk en een sociaal leven. Leuke momenten worden afgewisseld met verdrietige gebeurtenissen. Een ding is zeker veranderingen zorgen ervoor dat je leven anders wordt en dat het oude leven achter je blijft en het nieuwe leven de toekomst in gaat.  Maar hoe laat je het oude leven achter je?

De geboorte van mijn zoon is ook één van mijn hoogte punten in mijn leven, maar ook voor ons gezin. Een positieve gebeurtenis, want een tweede kind was een wens die is uitgekomen.

En dan verstrijken de dagen  richting de winter met twee heftige momenten die het leven een hele andere wending geven. Het verdrietigste moment in mijn leven mijn hartsvriendin die zichzelf van haar eigen leven beroofd.  En als klapper op de vuurpijl mijn opname in het ziekenhuis door de ziekte multiple sclerose. Op zo een moment hoop je alleen nog maar dat je op een rustige manier 2012 mag afsluiten.

2013 wordt het jaar van de persoonlijke verandering en emotioneel het verlies van mijn oma. Hoe gaat de persoonlijke verandering plaatsvinden? Uiteraard is het verwerken van het verlies van mijn vriendin een belangrijk onderdeel hiervan en hoe ik mijn leven anders ga inrichten met betrekking tot mijn MS.

Het gevoel dat mijn beste vriendin voor zichzelf heeft bepaald een einde aan haar leven te maken is echt onbegrijpelijk. Het idee dat zijn zo ongelukkig is geweest met zichzelf en haar leven is onvoorstelbaar. En het idee dat zij geen andere oplossing zag dan zelfmoord is heel erg triest. Na haar overlijden heb ik geprobeerd het te begrijpen en ik nu kan alleen begrijpen dat zij geen andere uitweg zag. Het is kort geschreven, maar de weg om het een beetje te snappen duurt lang. Tijdens de zomervakantie met mijn gezin had ik voor het eerst een moment dat ik dacht aan de leuke dingen die wij samen hebben gedaan en gedeeld. Voor mij was dit een moment dat ik dacht: Hé er is weer ruimte om aan de leuke dingen te denken in onze vriendschap.  Toen merkte ik dat ik haar enorm mis en dat ik vrede had met haar overlijden. Blijkbaar moet eerst het verdriet en de boosheid verwerkt worden om aan de mooie momenten te denken die ik met haar heb gedeeld.  Nu kan ik wel zeggen dat het goed is en dat ik vrede heb met haar afwezigheid.

Een plekje geven van de dingen die gebeuren in je leven is belangrijk helemaal om verder te komen. Op het moment van de constatering multiple sclerose dacht ik alleen nog hoe nu verder en wat gaat het betekenen voor mijn leven. Samen met Peter ben ik mij gaan verdiepen in de ziekte. Samen met hem ben ik bewust geworden en werd duidelijk dat ik nog wel hulp kon gebruiken. Voor mij was en is het nog steeds belangrijk om bewust met mijn energie om te gaan. Hiermee heb ik een ondersteuning gekregen van de Ergo therapeut. De vraag van de therapeut was: “Wat is je doel?” Mijn doel was om voldoende energie over te houden dat ik in de avond ook nog iets leuks kon doen (net als vroeger). Wat ik ging doen is schema’s invullen over mijn dagindeling en hieraan een score toekennen voor de vermoeidheid. Boeiend   Na dit proces ging de bewustwording vrij snel en kreeg mijn leven een nieuwe vorm. Ondanks dat ik weet dat de ziekte MS een grillig verloop heeft is het voor mij belangrijk om grip te hebben op de omstandigheden. Tuurlijk sommige gebeurtenissen zijn onvermijdelijk, ook dan heb ik geleerd hoe ik hiermee om kan gaan om de kans op een terugval oftewel schub te verkleinen. Net als ieder ander persoon die een ziekte heeft is het  van belang dat de ziekte geen negatieve impact heeft op mijn leven. Ik bedoel hiermee dat ik mijn leven een andere vorm heb gegeven waardoor ik toch de dingen blijf doen die ik graag doe. Het is eenvoudiger gezegd dan gedaan. Een beetje hulp van een professional helptJ.

Na een kleine transformatie in mijn hoofd en hoe ik over dingen denk gaat het goed. Het nog bewuster omgaan met wat ik eet, drink en doe om fit te blijven helpt enorm. Zaken waar ik vroeger een uitgesproken mening over had zijn ook veranderd. Iemand die kiest om zijn/ haar hele leven aan de medicijnen te gaan om ‘gezond’ te blijven vond ik toen (mild gezegd) gek. Nu ben ik zelf in de situatie die medicatie gebruikt, om een schub te voorkomen. Best ironisch hoe dit soort zaken/ omstandigheden veranderen. Zo is voor mij duidelijk geworden: Je kunt geen persoon oordelen, omdat de achtergrond ontbreekt of omdat de informatie onvolledig is.


Ik ben benieuwd hoe ga jij om met veranderingen en krijg je hulp?

Geen opmerkingen:

Een reactie posten