Wat is het leven soms cru
Maandag heb ik afscheid
genomen van mijn harstvriendin. Zij is op 31 jarige leeftijd overleden. Ik heb gekeken wat
rouwverwerking inhoud en op welke manier het voor mij van toepassing is. En dan kom ik terecht bij de website van het gezondheidsplein. Via het discussiepunt lees ik eerst dat voor
rouwverwerking één jaar staat en natuurlijk is het persoonlijk hoeveel tijd iemand nodig heeft om
te rouwen. Het is nu bijna twee weken geleden dat zij is overleden en in de
eerste week voelde ik onmacht, omdat ik niks heb gedaan om haar tegen te houden
van de dood. Toen ik haar opgebaard zag liggen was ik intens verdrietig en nog steeds ben ik
verdrietig. Maar ik zag ook dat zij in vrede lag en verlost van de pijn. In het leven dat ik nu leef
heb ik geen voorstelling dat je een besluit maakt om geen bestaan meer te
hebben en dit maakt
het onbegrijpelijk. Het gevoel wat zij heeft gehad heeft haar gedachten
overgenomen en afgesloten om realistisch na te denken. Als ik had
geweten dat zij geen controle had over
haar emoties dan had ik haar meegenomen naar huis om haar te beschermen. Helaas heb ik
dit niet gedaan!
En nu….nu dendert het leven
voort. Alles gaat door en dat is maar goed ook! Het is ook raar. Begin van de
week de begrafenis en dinsdag ben ik met haar moeder en één van de broers in haar studio om de spullen op te ruimen. Tsja de huur is
opgezegd en de ruimte moet leeg zijn voor de volgende huurder. Alles van haar
is weg en tijdens het opruimen vind je weinig persoonlijke spullen en kun je
alleen maar denken dat ze heel bewust afscheid aan het nemen was van haar leven.
Rijdend naar huis met
spullen van haar die ik mocht meenemen denk ik: Is dit het nu? Het voelt leeg
en ik kijk om mij heen en net als alle auto’s rijden we
door naar huis of een andere plek. Het leven gaat door. We halen de kinderen op
van de opvang en ook zij zijn weer blij dat ze naar huis gaan. De
volgende dag staat een afspraak gepland met een zakenrelatie en in de avond ga
ik weer sporten bij de sportschool. De donderdag is een dag op kantoor en een goede dag om te bellen. Vandaag (vrijdag) twee
afspraken en als de werkdag is afgerond begint het weekend.
Zo zitten we in het ritme
wat ons leven wordt genoemd en lijkt alles door te gaan alsof er personen
worden gemist, maar toch mis ik mijn vriendinnetje.




