Mijn vriendinnetje

Lief vriendinnetje helaas ben je er niet meer! Afgelopen maandag ben je begraven en zien wij jou niet meer. Wat een verdriet hoe het is geëindigd. Nu is er voor jou vrede en gaan wij door met leven! Alle mooie herinneringen zullen wij beminnen en worden nooit vergeten. Mariëlle mooi en slim, dat is mijn vriendin.

Wat is het leven soms cru

Maandag heb ik afscheid genomen van mijn harstvriendin. Zij is op 31 jarige leeftijd overleden. Ik heb gekeken wat rouwverwerking inhoud en op welke manier het voor mij van toepassing is. En dan kom ik terecht bij de website van het gezondheidsplein. Via het discussiepunt lees ik eerst dat voor rouwverwerking één jaar staat en natuurlijk is het persoonlijk hoeveel tijd iemand nodig heeft om te rouwen. Het is nu bijna twee weken geleden dat zij is overleden en in de eerste week voelde ik onmacht, omdat ik niks heb gedaan om haar tegen te houden van de dood. Toen ik haar opgebaard zag liggen was ik intens verdrietig en nog steeds ben ik verdrietig. Maar ik zag ook dat zij in vrede lag en verlost van de pijn. In het leven dat ik nu leef heb ik geen voorstelling dat je een besluit maakt om geen bestaan meer te hebben en dit maakt het onbegrijpelijk. Het gevoel wat zij heeft gehad heeft haar gedachten overgenomen en afgesloten om realistisch na te denken. Als ik had geweten dat zij geen controle had over haar emoties dan had ik haar meegenomen naar huis om haar te beschermen. Helaas heb ik dit niet gedaan!

En nu….nu dendert het leven voort. Alles gaat door en dat is maar goed ook! Het is ook raar. Begin van de week de begrafenis en dinsdag ben ik met haar moeder en één van de broers in haar studio om de spullen op te ruimen. Tsja de huur is opgezegd en de ruimte moet leeg zijn voor de volgende huurder. Alles van haar is weg en tijdens het opruimen vind je weinig persoonlijke spullen en kun je alleen maar denken dat ze heel bewust afscheid aan het nemen was van haar leven.

Rijdend naar huis met spullen van haar die ik mocht meenemen denk ik: Is dit het nu? Het voelt leeg en ik kijk om mij heen en net als alle auto’s rijden we door naar huis of een andere plek. Het leven gaat door. We halen de kinderen op van de opvang en ook zij zijn weer blij dat ze naar huis gaan. De volgende dag staat een afspraak gepland met een zakenrelatie en in de avond ga ik weer sporten bij de sportschool. De donderdag is een dag op kantoor en een goede dag om te bellen. Vandaag (vrijdag) twee afspraken en als de werkdag is afgerond begint het weekend.

Zo zitten we in het ritme wat ons leven wordt genoemd en lijkt alles door te gaan alsof er personen worden gemist, maar toch mis ik mijn vriendinnetje.