Deel 1 Wat is er aan de hand?

Eindelijkis er weer tijd om een blog te schrijven. In de tussentijd is er weer genoeggebeurt. Ik ga even terug in de tijd, namelijk vorig jaar december. In dezemaand heerlijk aan de slag voor het bedrijf en een daarbij behorende agenda diegoed vol is met afspraken. En dan gebeurt het! Ho wacht even, pas op de plaats!In de ochtend wakker worden en weten dat er iets fout is.  Opstaan en merken dat mijn benen slechtfunctioneren en als ik mijn partner roep niet uit je woorden komen. Eerstereactie is afspraken afzeggen en naar de huisarts gaan. Dan begint het balletjete rollen.

Bezoek aan de huisarts
Voor ik naar de huisarts ga ik eerst douchen, aankleden en ontbijten. Ik ga nooitzonder ontbijt de deur uitJ. Tijdens het douchen merkik dat mijn rechterarm en hand tegenwerken en het aankleden gaat al net zomoeizaam. Bij het ontbijt kan ik niet eens met mijn rechterhand een kop koffienormaal vasthouden. En ja dan neemt de angst toe!
Alsmijn dochter naar opa en oma is gebracht rijden wij naar de huisarts. En danvolgt de afspraak. ‘Hoi Tess hoe gaat het met je?’ vraagt de huisarts. Detranen rollen over mijn ogen en blijkbaar spreekt mijn lichaam boekdelen. Ja,het moment is aangebroken dat ik niet uit mijn woorden kom en dat ik alles aan mijnpartner overlaat. De arts doet een paar testjes om mijn kracht uit te proberenen mijn coördinatie wordt op de proef gesteld.  En dan blijkt het allemaal verkeerd te zijn enword ik doorverwezen naar het ziekenhuis voor een bezoek bij de neuroloog.

In het ziekenhuis
Eenmaal gearriveerd bij het ziekenhuis merk ik dat het lopen steeds slechtergaat. Via de spoedeisende hulp kom ik binnen en krijg ik kleurencode oranje.Wat betekend: zeer urgent (de arts streeft ernaar u binnen 10 minuten te zien).Zo gezegd zo gedaan en opnieuw een aantal testen en natuurlijk bloedprikken.Vervolgens wordt er een CT-scan gemaakt. Op de scan wordt er geen duidelijkeactiviteit gevonden in het hoofd. Ondanks dat ik aan het wachten bent gaat dedag heel snel en ben ik continu in onzekerheid. Om meer duidelijkheid teverschaffen wordt er een MRI-scan gemaakt van het hoofd. Tijdens de MRI-scanlig ik ongeveer een halfuur stil en mag ik mij niet bewegen. Daar lig ik dan ineen buis waarin je onaangename geluiden hoort van het scannen.

Eindvan de middag/ begin van de avond komt de neuroloog langs en heeft zijeindelijk nieuws. Terwijl wij rustig gaan zitten kijkt de neuroloog best serieus.Dan krijg ik het al benauwd. ‘Mevrouw Diependaal ik heb niet zo een goed nieuws’daar begint zij mee. Vervolgens volgt er een uitleg van de MRI-scan en dan zegtzei: “ Er is Multiple Sclerose ontdekt”. Op dat moment valt de wereld onder mijn voeten weg. Om te weten welke vorm van MS ik heb is het nog wel noodzakelijk omnog een MRI-scan te doen . De volgende dag wordt de scan gedaan van mijn nek enrug om te zien of daar ook signalen aanwezig zijn omtrent de MS. Na deze scanis duidelijk welke vorm ik heb en kan er gesproken worden over een behandeling.De neuroloog heeft ondanks het slechte nieuws ook goed nieuws, namelijk de vormdie ik heb relapse remitting is goed te behandelen.